De tijd, de tijd, waar blijft de tijd…
Hubert en Ik kennen elkaar van Nemo. De wandelclub. Ik schat in dat deze foto is van 1989/1992. Hij is dan 33, 34. Hubert had een caravan bij een boer vlak bij Monnikendam, om aan de drukte van de stad te ontsnappen. Ik ging af en toe mee. Hij haalde eten bij de naburige camping waar de wat ruigere Amsterdammer zijn weekenden door bracht. Een caravan met de meest basale benodigdheden. precies hoe Hubert was. Ik was 8 jaar jonger en hechte iets meer waarde aan de inrichting. Dat deed gelukkig niets af aan de mooie gesprekken die we daar hadden.
Bij de foto hieronder. Dit is Hubert in 2007. Hij speelde op de bruiloft van Philip en mij het Ave Maria. Mijn zus zong erbij.
Ontroerend mooi.
Het was in het stadhuis in Utrecht vlak voor wij elkaar het ja-woord gaven. De ambtenaar van de burgerlijke stand vond het een bijzondere keuze. Ik, niet gehinderd door een klassieke opvoeding, vond het een prachtig stuk. Naar later bleek, wordt het vooral op begrafenissen gespeeld.
Heleen, 10 mei 2020