De tijd, de tijd, waar blijft de tijd…
Hier maakt Hubert van een oud kastje een speelkeukentje voor de kinderen. Zo lief, en zo wrang, want hij deed dit deels om zijn verdriet en frustratie over het missen van contact met Melanie om te zetten in iets positiefs.
Toen Wanda en ik voogdij voor Simon en Lennart wilden regelen voor het geval wijzelf per ongeluk dood gingen of zo, was het fijn om Hubert daarvoor te kunnen vragen. Hij heeft die rol heel serieus en liefdevol op zich genomen, bemoeide zich met, en verdiepte zich in de kinderen, en stak zijn mening over opvoedzaken niet onder stoelen of banken. Ome Huup! Samen met Ome Ben vormde hij een warme vervanging voor onze eigen soms afwezige families.
En zoals jullie ongetwijfeld zelf ervaren hebben, was Hubert ook de ideale reis- feest- en tafelgenoot. Hij kon erg genieten van de reisjes die we begin deze eeuw met ons schip maakten, en wij genoten van hem!
Hans
ps. Die laatste foto’s zijn trouwens stereo: met een speciaal kijkertje zie je daar diepte in.
Münster, 2003, met de zelfontspanner!