Huberts 50ste verjaardag in 2005. Vier vrolijke video’s geven je een beetje het gevoel dat je erbij bent. Een feest van een etmaal lang op de boerderij van Gerard en Rosa in Achterveld op een mooie augustusdag.
Deel 1: Huup, huup, huup! Programma. Gedichten van tante Ans. Armando legt uit hoe je van een feest een KNALfeest kunt maken. Hubert laat zich in het zonnetje zetten en verhoogt de stemming met wat nep-groepsfoto’s. Winfried kneedt het gezelschap tot een instant-koor, en we zijn “happy together”. Tante Ans declameert. Aan de trotse blik aan het eind van elk gedicht te zien gaat het hier om eigen werk.
Deel 2: Naar buiten! Lekker eten en walnotenijs toe. Een boordevol programma. De wandeling met gids Hubert, die maar heel even de weg kwijt is. Werd al niet gezongen: “er dreigt gevaar in’t kreupelhout”… Een volleybalwedstrijd met de première van de VAR, in de persoon van cameraman Joop, en medailles voor de winnende ploeg. Daarna eten uit Marianne haar keuken met gezellige muziek van een improvisatieband, de accordeon als middelpunt. En dan…walnotenijs van Rosa!
Deel 3: close harmony & quiz. Na een gevoelig duet van de ceremoniemeesteres en -meester wordt de oogst van de repetities gevierd met een reprise van de keuze van de dirigent. Dan is het raden naar de keuze van Ineke in de gevarieerde quiz die zij met kalme autoriteit leidt. Als de vonken boven het kampvuur vliegen zingt iedereen alles mee. Che sara, sara…
Deel 4: late night, the morning after. Met muziek terwijl sommigen al slapen, komt een eind aan een hele leuke dag. Een vluchtig beeld van de vroege vogels die zich koesteren in de ochtendzon. De boer is al weer een tijdje op. Het feestvarken is nog even blijven liggen misschien.
Voor Rosa en Irene, ter nagedachtenis aan Gerard aan Hubert. Camera: Joop van de Pol Montage en teksten: Ben
Hubert zou vandaag, 9 mei 2020, vijfenzestig jaar zijn geworden.
Elders op de site vind je wat een aantal vrienden van Hubert voor deze gelegenheid uit hun archieven heeft opgeduikeld en ingestuurd.
Wij hebben de oogst, naast wat we zelf hadden, met liefde en plezier uitgestald op deze digitale gedenktafel.
En dit met dank aan George, die de site sinds voorjaar 2015 in de lucht houdt en ons met raad en daad heeft bijgestaan.
Op zijn aanraden hebben we alle verhalen nu nog onder elkaar laten staan. Zo is het is een kleur- en klankrijke rolprent van Huberts leven.
Praktische tips: – scroll niet te snel door, sommige bestanden hebben wellicht even tijd nodig; – helemaal onderaan kun je verder naar pagina 2 voor het vervolg van de rolprent; – je kunt afzonderlijke posts bekijken door te klikken op een van de ‘Recent Posts’.
Vanaf vandaag blijft de site in de lucht onder Huberts laatste motto “het is mooi geweest”. Maar laat dit je niet weerhouden om alsnog beelden en anekdotes in te zenden.
Foto’s van Hubert’s tuin – Morsgeest – de afgelopen weken. En er broeden mezen in de kast, zoals ieder jaar. Hier werd Hubert altijd heel gelukkig van. Ze hebben jongen – pa en ma vliegen af en aan om al de hongerige magen te stillen. De natuur heeft gelukkig geen last van corona.
‘Timbila presenteert’ met op de achtergrond de gaten van de Rug-Marimba: geen idee te gek voor en van Huub: “jongens, als die marimbatoetsen nou opeens uit de muur worden getrokken en ik ze op m’n rug draag…” Geweldig!!! zo gezegd, zo gedaan!
“Denkende dat ik nog op tijd was ben ik vandaag op zoek gegaan naar het filmpje Gezellige Dingen dat ik vanuit Santiago de Chile voor Hubert gemaakt had. Maar helaas, ik kan het nergens vinden. Ik weet echter dat het wel in een compilatie terecht gekomen is met bijdragen van meerdere mensen. Hebben jullie die compilatie?”vroeg Winfried ons. Antwoord: ja, zie de bijdrage ‘Gezellig?’.
“Wel vond ik nog wat ander materiaal, waaronder Hubert die als trouwambtenaar in 2003 Gerrit en mijzelf het ’Niet-Trouwen’-insigne opspelde op ons gezamenlijke feest op 3 mei van dat jaar.”
Ook een mooie foto uit Edinburgh 1988.
Huberts duizendste voorstelling Paulien Geitenbeek haar tekeningen bij deze feestelijke gelegenheid, die onder de dekmantel “optie Utrecht” voor Hubert geheim werd gehouden.
Ieders Timbila Hans en ik werkten samen aan een voorstelling van Theatercollectief ‘Lopend Vuur’ dat in en rond kraakpand Singel 46 ontstaan was. Terwijl Hans de ronde marimba aan het bouwen was, arrangeerde ik er een aantal stukken voor de voorstelling op, letterlijk erop spelend terwijl de lak nog maar nauwelijks droog was. Hubert en Hans waren samen een ad hoc-duo, dat ongetwijfeld een mooie melige Hubertiaanse naam had. Hubert zag mogelijkheden voor een professionele muziekgroep rondom Hans’ instrument.
De drie oprichters van de groep hadden elk afzonderlijk hun eigen beelden en ambities. Hans wilde graag een groter publiek voor zijn zelf ontworpen en eigengemaakte instrumenten en er meer blijven bedenken en maken. Ben wilde een groep om zijn muziek mee uit te voeren en meer muziek voor te bedenken. Hubert wilde een voorstelling maken waarin hij een publiek zou verrassen en boeien met wat hem zelf aan muziek, theater en de wereld verraste en boeide. Hij was degene die Hans en mij voorstelde om een voorstelling te maken rond de marimba.
Zonder Hubert was het project Timbila er nooit geweest en had het zeker nooit zo lang standgehouden; van november 1984 tot 2001. Van ‘Pallisander Kwartet’, zie hieronder de naam in Huberts handschrift, via ‘De Tafel van Timbila’ tot ‘Timbila’. Van het door hem bedachte project ‘Reizend Muziekmuseum’ weet ik niet tot wanneer dat doorliep -navraag hiernaar heeft vooralsnog niks opgeleverd, maar bij mijn weten was dat de laatste loot aan de Timbila-stam.
Huberts inbreng Om de veelzijdige inbreng van Hubert gaat het me hier. Nu, terugkijkend, zie ik de volgende functies naast die van muzikant: regisseur, dramaturg, pedagoog, marketeer, producer, vormgever, maker van promotiemateriaal -met name opnamen en beeldmateriaal, en die van algemeen handige jongen.
Regisseur, dramaturg en pedagoog De grote variatie in muziekstijlen en de continue wisseling van instrumenten tussen de muzikanten onderling, de steeds wisselende posities rond de marimba zijn deels door het repertoire ingegeven, maar zeker deels door Hubert bewust gekozen. Al hebben we allemaal onze inbreng gehad, ik denk dat ik geen ruzie met andere “ex-Timbili’s” krijg, als ik claim dat Hubert altijd de totale spanningsboog van de voorstelling in het oog hield. Die kwaliteit van hem kwam nog meer tot zijn recht toen we vaste voet aan de grond hadden gekregen in het schoolmuziek-circuit. Vooral het vasthouden van de aandacht van een toen nog niet met mobieltjes behepte, maar toch snel genoeg afgeleide, schooljeugd maakte Hubert tot zijn pièce de résistance.
Uit de begintijd met Fons als vierde man stamt een opname van een optreden in het zondagochtend-radioprogramma “Für Elise”. Let vooral op Huberts antwoord tijdens het interviewtje na de beroemde “finishing toets” van Fons, wanneer presentator Hans Zoet vraagt naar onze respectievelijke achtergronden en opleidingen. Ik geloof niet dat ik Hubert op enig ander moment zó ABN heb horen praten. Kropen Hans en ik zowat bij presentatoren op schoot, bij Fons en Hubert hoor je duidelijk de nodige reserve.
In de lange aanloop naar de Hubert herdenking 9 mei 2020 heeft Rob Vlaar het nummer, gebaseerd op de Rag-Time van Pete Moser, voor de gelegenheid en voor zijn Strapatsky Kwartet op noten gezet.
Voor een goed beeld van de afwisseling in het repertoire verwijs ik je naar het bericht “Timbila” op deze website met links naar de filmpjes die door Hubert op YouTube geüpload zijn. Huberts inbreng was hier de wereldmuziek, een paar van de popsongs die we in de loop van tijd hebben gespeeld, en het beteugelen van het aantal akkoorden in mijn composities. Hij had een scherp gevoel voor de juiste akkoorden van bekende muziek. Wanneer ik uit mijn hoofd een popsong speelde, riep hij feilloos “nee!” wanneer ik ernaast zat.
Marketeer, producer, maker van promotiemateriaal Geluidsopnamen ten behoeve van lesmateriaal werden altijd door Hubert gemaakt. Tijdens TV-optredens in binnen- en buitenland stonden bij vrienden videorecorders met precies afgestelde tijdschakelaars klaar. Zie ook de pagina ‘De video’s van Timbila’ die Hubert op YouTube heeft gezet.
Bij het opruimen Huberts huis met Irene, in de week na zijn overlijden, heb ik eerst bij ieder op Hubertiaanse wijze aan elkaar geplakt snoertje staan aarzelen en uiteindelijk toch vooral zijn Timbila-archief mee naar huis genomen. Hieronder deel ik wat bijzondere stukken daaruit, die de inspiratiebronnen laten zien voor zijn ideeën omtrent, letterlijk, de aankleding en de presentatie van de groep. Hubert ging bij nader inzien soms vrij ver in het imiteren van zijn voorbeeld…
Het idee voor de vormgeving van het hoesje van de single “Fade Away/We Gotta Get Out Of This Place”, die we in 1986 uitbrachten, was van mij, maar kon onder het motto: “beter goed gejat dan slecht verzonnen” rekenen op Huberts instemming. Het logo van het niet-bestaande platenlabel is van de hand van Paulien Geitenbeek. Davids levensgezel Kazan, tengevolge van een jeugdtrauma altijd stinkend, stond model. Zie ook Paulien haar tekeningen voor Timbila op de pagina ‘Foto’s Winfried’.
Winfried, die David verving na diens vertrek in 1987, werkte zich met een razend tempo in om zijn voorganger, multi-instrumentalist, te vervangen bij schoolconcerten en tournees in het buitenland. Hij was voor Hubert een betere zakelijke partner met zijn belangstelling voor en ervaring in boekhouding dan Hans en ik dat waren geweest. Hij was ook een stevige collega naast Hubert bij het zoeken en vinden van vervanging voor Hans en mij, die op hetzelfde moment kozen om meer tijd aan onze respectievelijke ambities te willen besteden, in plaats van het veel tijd en energie vergende optreden met Timbila. Dat was het einde van Timbila III.
Timbila IV Nadat Hans en ik vertrokken waren, werd de groep met Dominique een trio. In ‘Timbila presenteert’ werd de traditie van zelfgemaakte instrumenten voortgezet. Dat was een uniek selling point, dat zag Hubert scherp. Het leverde de ‘rug-marimba’ op. Zie Dominique haar anekdotetje hierover op de pagina ‘Zo gezegd, zo gedaan’.
Het tweede programma ‘Zwaaien met je onderbroek’ was een ‘meezing-programma’. Het publiek werd meegenomen in een zang-feestje waarbij het bijna ongemerkt van het ene lied tot het andere werd verleid.
Een meezing-programma, geen meespeelinstrument dus; dat betekende beduidend minder “inpakken-inladen, uitladen-uitpakken, inpakken-inladen, uitladen-uitpakken” -een van de melige running gags waarmee we de uren samen in de bus naar alle uithoeken van Nederland verkortten. Dat moet de aanleiding zijn geweest voor de titel van de voorstelling waarin de kalimba, de bas-duimpiano, werd gepresenteerd in Shaffy, op de dag van de Ajax-overwinning op het EK in 1988. Het nieuwe instrument werd tijdens die première onthuld, vandaar dat het nog niet op de affiche te zien is.
Algemeen handige jongen En dat brengt me terug bij de kwaliteit van Hubert die al eerder aan bod kwam.
Alle logistieke problemen die opgelost dienden te worden bij het vervoer van alle spullen, met name tijdens vliegreizen naar de Verenigde Staten, waren een trigger voor Huberts inventiviteit. Ere wie ere toekomt, Hans heeft Hubert zeker de onschatbare en onderschatte waarde van elastiek en touwtjes bijgebracht. Maar Hubert viel toch al gauw terug op de meer “Ranggg, meteen goed”-oplossingen zoals superlijm, pur-schuim en net iets te dikke schroeven en spijkers.
Hier zien we Hubert met behulp van Corrie van Singel 46 sleutelen aan “Dennenboompje”, de groene Ford Transit.
Tja… Zoveel kwaliteiten. Maar wat zouden ze betekend hebben zonder wie Hubert was; een betrouwbare, zorgzame, zonodig confronterende, authentieke, gekke, geestige en zonder meer lieve vriend. Of “jongen”, zoals hij mij de laatste jaren steevast noemde, met zoveel warmte onder zijn altijd wat ironische boventoon.
Hubert en Ik kennen elkaar van Nemo. De wandelclub. Ik schat in dat deze foto is van 1989/1992. Hij is dan 33, 34. Hubert had een caravan bij een boer vlak bij Monnikendam, om aan de drukte van de stad te ontsnappen. Ik ging af en toe mee. Hij haalde eten bij de naburige camping waar de wat ruigere Amsterdammer zijn weekenden door bracht. Een caravan met de meest basale benodigdheden. precies hoe Hubert was. Ik was 8 jaar jonger en hechte iets meer waarde aan de inrichting. Dat deed gelukkig niets af aan de mooie gesprekken die we daar hadden.
Bij de foto hieronder. Dit is Hubert in 2007. Hij speelde op de bruiloft van Philip en mij het Ave Maria. Mijn zus zong erbij. Ontroerend mooi. Het was in het stadhuis in Utrecht vlak voor wij elkaar het ja-woord gaven. De ambtenaar van de burgerlijke stand vond het een bijzondere keuze. Ik, niet gehinderd door een klassieke opvoeding, vond het een prachtig stuk. Naar later bleek, wordt het vooral op begrafenissen gespeeld.
Advies De opnamen voor de cd “Good Grief” in 1996 heb ik deels in Engeland, deels in een studio voor klassieke muziek gedaan. Hubert had me met raad en daad en zijn goede oren bijgestaan om nummers te selecteren uit de, toen nog, cassettebandjes waar ik hem mee overlaadde. Toen ik hem bij de presentatie naar voren vroeg om hem te bedanken en een cd te overhandigen, zei hij gortdroog: “Nou Ben, ik heb niet veel van de nummers die we gekozen hadden op de cd teruggehoord”. Verklaart dat mijn wat gemengde blik?
Mobiele studio Na het niet doorgaan van de muziektheaterproductie “Manus Kabelgast”-zie de pagina “Theatergroep Timbila” elders op deze site- is Hubert vrij snel begonnen met het opzetten van een studio, waardoor hij naam van de stichting die we, op Huberts initiatief, in de begintijd van Timbila opgezet hadden, anders inhoud gaf: de Stichting Muziekproducties Amsterdam (SMA). Na grondige voorbereiding is Hubert begonnen met het opnemen van levensverhalen.
Intussen had ik een begin gemaakt met het op muziek zetten van Een Cursus in wonderen® en Hubert stelde me voor om als pilot voor hem mijn werk op te nemen.
De Cursus-cd’s In 2010 kwam Hubert door weer en winter voor de opname van mijn eerste cd uit de reeks “Een Cursus in wonderen® Verklankt”. Hij heeft een hoop geduld met me gehad en soms even helemaal niet. Godzijdank, anders was die cd er nu nog niet.
De opnamen voor cd II hebben dit keer ook mij heel wat stress bezorgd omdat de apparatuur van Hubert regelmatig weigerde. Dat werden de zogenaamde “bellers”, (zie de foto van de kaart hieronder), waardoor we heel wat takes hebben overgedaan. Gelukkig is Anja, met wie ik de duetten op de cd “De sleutel tot geluk” zing, behoorlijk nuchter, en zij was vanaf de eerste kennismaking meteen zeer op Hubert gesteld.
Om het weer goed te maken kwam Hubert met een mooi gebaar. Ok, een verjaardagskaart, maar toch ook een lieve vorm van tegoeddoening. De opname die ik met hem in studio SMA op de Verversstraat heb gemaakt is het lievelingsnummer onder mijn liedjes van Irene geworden. Ik heb het dan ook gezongen bij hun “huwelijk voor één dag” op 27 december 2014. Het bestand is te groot om hierin te plakken; ik zoek er nog een oplossing voor.
